fbpx

Na de uitputtende reis door de woestijn van Terra Crest, bereikte Vuurmeester Martijn eindelijk Myrs Grove, een mysterieuze en oude plek nabij de prestigieuze toverschool Aventurialys. De omgeving hier was gevuld met een diepe magie, voelbaar in de lucht en zichtbaar in de weelderige groenheid van de bossen. De Grove was een plaats van stilte en contemplatie, waar de tijd leek stil te staan en de geheimen van eeuwen er echo’s waren in de wind.

Martijn voelde zich aangetrokken tot een bijzondere plek binnen Myrs Grove, een oude ruïne die de tand des tijds maar net had doorstaan. De stenen muren, nu gedeeltelijk overwoekerd door klimplanten, fluisterden verhalen van een lang vervlogen tijd. Hij wist dat dit de plek was waar hij moest zijn, de teksten hadden deze plek aangewezen. Hier moesten antwoorden op zijn vragen verborgen liggen.

Terwijl hij de ruïnes verkende, ontdekte Martijn weer dezelfde oude symbolen en tekens, diep in de stenen gekerfd. Deze symbolen waren vergelijkbaar met de teksten die hij eerder op zijn reis had gevonden, maar toch waren ze anders; ze hadden een urgentie en een kracht die hij niet eerder had gevoeld. Martijn besteedde uren aan het bestuderen van deze symbolen, elke lijn en krul ontcijferend, in een poging hun betekenis te begrijpen. De aanwijzingen die hij eerder had gevonden en in zijn notitieblok had genoteerd hielpen hem behoorlijk. Hoewel deze tekens veel leken op de eerdere teksten, was het ook duidelijk dat deze symbolen nog ouder waren dan de rest.

De tekens in de ruïnes spraken over een tijdperk van grote magiërs en machtige artefacten, een verre tijd waarin de magie vrijer en ouder was. “Had dit te maken met Oermagie?”, vroeg Martijn zich af. Martijn begon te vermoeden dat het artefact dat hij zocht niet alleen een fysiek object was, maar misschien wel een sleutel tot de kennis en macht van dat oude tijdperk.

In het midden van de ruïne was een open plek. Een rond terras wat bezaaid was met dezelfde tekens als op de muren. Het was zeer zeker een plek waar rituelen ooit werden uitgevoerd onder vol maan licht. Hij zag zelfs nog de putjes in de oude stenen waar ooit fakkels gestaan zouden hebben. In het midden van het cirkelvormige terras was een zwarte plaat. Het intrigeerde Martijn meteen, want het leek zo misplaatst. Zodra Martijn neerhurkte om het nog beter te kunnen bestuderen kon hij een glimlach niet onderdrukken. Hij herkende meteen de overblijfselen van vuur. Het enige wat momenteel vertrouwd voelde in deze vreemde omgeving. Met zijn hand veegde hij het verkoolde as weg, een vorm blootleggende.

Maar de vorm was geen symbool. De goudvormige cirkel was een ring. Hij wikkelde zijn vingers om de grote gouden ring en haalde diep adem. Zou dit zijn waar hij al die tijd naar heeft gezocht? Hij trok aan de ring en langzaam maar zeker kwam de zware cirkelvormige steen omhoog. Met al zijn kracht kon hij de steen genoeg verplaatsen om te zien wat eronder verborgen lag…