Deze laatste pagina’s van het logboek van Rowan Salmus Maris, de vader van Iara Maris, werden gevonden tijdens Beacon of Hope. Het verklaart hoe hij van de aardbol verdween. Iara Maris gaf toestemming deze openbaar te maken.
8 oktober 2008
Vandaag sprak ik af met mijn dochter. Ze woont al een tijdje op zichzelf en ik mis haar enorm, maar gelukkig komt ze nog regelmatig langs bij ons. Haar moeder bakt dan altijd haar beroemde cake met allerlei kruiden uit haar winkel. Voor mij is dat altijd een vreugd om te zien, hoe ze met haar toverstok haar deeg roert en met haar vrije hand een schaar pakt om snel nog wat extra kruiden te knippen om erbij te doen. Voordat mijn dochter langs komt thuis, wou ik eerst met haar afspreken bij Fishers Cove. Daar heb ik haar voor het eerst watermagie getoond. Het is ons vast afspreekplekje, nog steeds.
Terwijl ik met mijn voeten in het water plonsde, hoorde ik het geruis achter me en hoorde mijn dochter naar me toe lopen. Met een zucht ging ze zitten. “Dag Vader”, zei ze. Ik antwoordde dat die zucht niet zo goed klinkt. Ze gooide haar handen in de lucht, en vertelde hoe enorm het jeukt om haar eigen pad te vinden. Ik begrijp haar wel. Ze is al bij zoveel magiërs in de leer geweest. Ze bouwde al zo veel kennis op, maar heeft haar eigen weg nog niet kunnen bewandelen. Ze vertelde dat ze enorm twijfelt over wat ze zou doen. Lerares bij Aventurialys, ook een winkel openen zoals haar moeder?
Ze diende al haar kandidatuur in om lid te worden van een gilde, maar dat is nog afwachten en is sowieso maar bijberoep. Ze wilt ook graag reizen en dingen ontdekken… Ik gaf haar een idee, iets waar ik zelf al een tijd over heb nagedacht, voor haar. “Wat dacht je van een onderzoekster van magische wezens? Dan reis je de wereld rond, heb je connectie met de natuur… je kan je specialiseren in waterwezens? Daar heb je toch zo’n interesse in?”. Ze knikte: “net als jij, vader”. Ik heb haar al heel wat kennis over waterwezens gegeven toen ze opgroeide. Ik zag dat ze het idee overwoog. Maar ze moest er nu nog geen antwoord op geven. Dat komt wel. We gingen met rustige pas richting huiswaarts, waar mijn vrouw wachtte met de cake.
9 oktober 2008
Deze ochtend werd ik heel rustig wakker. Ik had geen werkzaamheden vandaag, geen klusjes uit te voeren in het dorpje. Ik stond toch snel op, want ik herinnerde dat mijn dochter op bezoek was en mogelijks al wakker was. Ik hoorde gezellig geklets en gekletter van theekopjes in de keuken. Mijn vrouw was weer vrolijk in de weer met haar kruiden en planten te verzorgen terwijl ze een lang verhaal opzette van de bakkerin die achterna gezeten werden door de kippen van onze buren. Mijn dochter vond het heel grappig, en ook ik grinnikte eventjes toen ik het beeld van de vrouw die een hoop zakken brood op de grond gooide en gillend weg liep terwijl een horde kippen kakelend jubelden over al het eten dat voor hun pootjes werd uitgestrooid.
“Goedemorgen vader!”, lachte mijn dochter. Wat zag ze er vrolijk uit, wat vond ik het fijn haar eventjes thuis te hebben. Mijn vrouw kwam me een kus geven op de wang en ik keek haar na. Om de een of andere reden werd ik daar wat sentimenteel. Wie weet wat er met mij geworden ging zijn, zonder mijn vrouw. Ik heb altijd al een woelig innerlijk gehad. Mijn vader watermagiër, mijn moeder vuurmagiër… het zijn 2 elementen die perfect te verzoenen zijn, maar door de huwelijksproblemen van mijn ouders en de dagelijkse scheldpartijen, de wekelijkse bezoekjes van verschillende familieleden die elkaar maar al te graag verweten voor wat schoon en lelijk was… het was gruwelijk om daarin op te groeien. En die 2 elementen binnenin mij botsten daardoor ook continu.
Gelukkig heb ik geen contact meer. Geen enkel verjaardagscadeau kan op tegen het cadeau dat ik mezelf op mijne 18e verjaardag gaf: de vrijheid. En toen ontmoette ik haar. Een aardemagiër, zorgzaam, met beide voeten stevig op de grond, altijd eerlijk maar op een lieflijke manier. Zij heeft mij gekalmeerd, mijn beide kanten doen verzoenen, en dat ben ik haar zo dankbaar. Nu kan ik zowel watermagie uitoefenen, als vuurmagie, terwijl ik niet bang hoef te zijn mezelf te verliezen. Ik ben blij mijn plaats te hebben gevonden in mijn gezin.
10 oktober 2008
Mijn vrouw en dochter hadden vandaag een dagje met hun tweeën gepland. Ik wuifde mijn gezin uit en ging toen op pad, richting Fishers Cove. Een hele rustgevende wandeling. Onderweg kwam ik een aantal dorpsgenoten tegen, zoals de smid die met zijn man aan het genieten waren van de herfstzon. Ze knikten vriendelijk goeiedag, ze kennen mij al wat beter dus weten dat sommige praat van andere mensen niet klopt. Blijkbaar is praten met vissen nog altijd iets dat “raar” is. Terwijl magie in al zijn vormen, als je deze respectvol gebruikt en niemand mee kwetst, juist heel mooi is.
Bij Fishers Cove was ik in een rustig gesprekje verwikkeld met een regenboogforel, en ik voelde mensen een eindje verderop me aankijken. Ze liepen vlug weer verder. Ik herkende een aantal mensen, waarvan ik wel weet dat ze het vreemd vinden wat ik doe, maar die me met respect behandelen. En meer vraag ik niet.
11 oktober 2008
Vandaag stond ik op met super fijn nieuws. Er was uilenpost voor mijn dochter: ze werd aangenomen als Maangiër! Ze kon bewijzen hoezeer ze met maanmagie werkt, en ze verwelkomden haar als nieuw lid. Mijn dochter sprong in vreugde rond in de keuken, terwijl mijn vrouw juichend uitte hoe trots ze wel niet was. En dat gaf ik ook aan, hoewel ik wel wist dat ze een hele waardevolle magiër is, of ze nu in die gilde werd opgenomen of niet. Ik was vooral blij dat ze een liefdevol gezin om haar heen heeft, die haar steunen in elke stap van haar pad.
Dat was bij mij anders, en ik ben blij dat ik het tij in mijn familie kon keren. Ik ben niet de perfecte vader, ik trek me soms te vaak terug, maar ik heb haar altijd liefde gegeven en haar geholpen als ze even vast zat. Toen ik bij mijn gilde werd aangenomen, waren mijn ouders er zelfs niet bij. Ze waren kort voor mijn start als nieuw lid uit elkaar gegaan, en lieten me zeg maar aan mijn lot over. De rest van de familie heb ik ook nog amper gezien. En ik miste ze niet. Mijn vrouw was bij mijn eerste dag bij mijn gilde, en we hebben samen de gehele nacht gedanst en feest gevierd. Zij is degene die me door dik en dun gesteund heeft. En mijn dochter sinds haar geboorte ook. Dankzij hun is mijn magie steeds sterker en mooier geworden, en dat wil ik kunnen betekenen voor mijn dochter.
In ieder geval, ze knuffelde me en ik wreef haar over haar bol. Een vreemd gevoel overviel mij. Mijn leven gaat nu zo mooi en goed, ik heb de liefde gevonden die ik nodig heb, de plek gevonden waar ik me goed voel, ondanks dat sommige dorpsgenoten wel eens durven roddelen over mij. De mensen die er toe doen weten wie ik ben. En toch, ondanks deze dankbaarheid en gevoel van volkomenheid… voelde ik een angst opborrelen. Alsof er ieder moment een bom kon ontploffen die alles van me afneemt. Die me kapot maakt. Ik schudde het snel van me af, deze dag stond in teken van mijn dochter. Misschien is het gewoon doemdenkerij, een erfenis van de ruzies die ik meemaakte in mijn jeugd? Dat zal het waarschijnlijk wel zijn.
12 oktober 2008
Vandaag was een hele mooie dag. Samen met mijn dochter en mijn vrouw zijn we naar Thrarz Isle afgereisd. Mijn dochter moest pas binnen 3 dagen naar de Maangiërs om alles op te starten, dus we hadden de tijd ervoor. We moesten hiervoor enorm vroeg opstaan, maar samen reizen vinden we fijn, ook al is mijn vrouw een echte huismus en reizen niet gewoon. Ze vertrouwt volledig op mij en ik ben al te blij haar het genot van reizen te tonen. Eens bij Thrarz Isle gingen we richting Centre of Summoning. Ik ben er zelf maar 1 keer geweest met mijn gilde, en mijn dochter wou heel graag gaan. Menig magiër komt hier langs om te mediteren en kracht op te doen.
Ikzelf voelde het ook. De 2 elementen binnenin mij, in harmonie met elkaar verenigd, ik voelde de golf van emoties binnenin mij, de kracht van de zee omheen Thrarz Isle, en tegelijk de kracht van de zon op mijn gezicht, hoe fel die kan branden en hoe die kracht dingen doet groeien… Er werd weer zoveel magie in mij wakker, ik kon niet stoppen met glimlachen en voelde me gloeien. Met z’n drietjes zaten we samen te genieten van de fijne sfeer in de Centre of Summoning, de mooie energieën die ronddansten, en wisselden we meditatiemomenten af met wandelingen in de omgeving, pratend over wat mijn dochter allemaal wilt doen in de toekomst, mijn vrouw die wees naar een kruid die ze niet herkende (en dat wil al veel zeggen), ik plande een korte stop op de terugrit aan het zeewater omheen het eiland om nieuwe waterdieren te zien… we waren samen even één.
Mijn dochter gaf aan hoe fijn ze dit vond, en vroeg of we dit vaker kunnen doen. Mijn vrouw knikte en gaf aan dat ze hiervoor wel af en toe een reisje wou maken. En zo ontstond het idee tussen ons: we gaan hier een jaarlijkse trip van maken. Een herdenking van mijn dochters eerste dag als Maangiër, en de connectie die we samen voelden vandaag. De angst die gisteren opborrelde kwam weer eventjes opflakkeren, maar ik duwde het weg. Dit is goed. Alles gaat goed.
13 oktober 2008
Ik schrijf dit vlug op voor ik naar bed ga. Vandaag had ik afspraak met mijn gilde maar ik voel me er heel slecht bij. Ik merk veel onrust, boosheid in de gilde, plannen en ideeën waar ik niet achter sta… Ik had al opgemerkt dat sommige gildeleden een nogal zwart-witte opvatting hebben over magie en wat het zou moeten zijn. Ik weet niet wat ik moet doen.
Ik zat wat afgezonderd, aan een tafel met 2 stoelen, maar niemand kwam naast me zitten. Een aantal keken naar mij tijdens de bijeenkomst, en zagen dat ik stil was, en waarschijnlijk hadden ze door dat ik met veel dingen het niet eens ben. Ik weet heus wel dat ze niets gaan doen, we werken al jaren samen. En toch… ik ben er niet gerust op. Ik moet doemdenken aan de kant zetten. En naar bed gaan… mijn gilde wilt morgen weer samenkomen.
14 oktober 2008
Ik verlies vrijwel nooit mijn geduld. Ik hef mijn stem bijna nooit op. En vandaag gebeurde het. Bij mijn gilde dan nog wel. Ze hadden het continu over hoe elimentair oermagie is, hoe het de enige vorm van magie mag zijn, over de smerige spreuken “Mortus Nexus” en “Vivus Nexus”. Ik hoorde namen van Maangiërs vallen, vooral de Felida-familie. Ze hebben al plannen… op Thrarz Isle…De angst die ik al een paar dagen voelde, kwam in volle vlaag terug. Dodenmagie? De magische wereld willen veranderen naar de oeroude tijden, tegen wil en dank in? Ik riep dat dit niet is waar wij voor staan, dat dit niet is waar ik aan deel wil nemen.
“Verlaat dan ons Zonnezusters, Rowan! We merkten al dat je je tegen ons aan het keren was, denk je dat we idioten zijn?”. Hierop rende ik weg. Het vuur in de ogen van Xalandra werd me te veel, ik herkende haar niet meer. Ze was altijd al excentriek, maar deze uitspraak… bevestigde mijn angst. Ik verkeer in gevaar. Terwijl ik wegrende, hoorde ik nog echoën: “hier zul je spijt van krijgen, Rowan Maris! Jij en je familie!”. Toen ik op veilige afstand was, rukte ik mijn Zonneketting van rond mijn nek. Ik haatte het ding, ik wou het niet meer in mijn buurt hebben. Maar ik hield het bij. Wie weet wat ze met objecten van een ander kunnen doen… als ze al bereid zijn de Nexus-spreuken te gebruiken op hun vijanden. En hun families…
Ik dacht aan mijn vrouw Xylona, aan mijn dochter Iara. De foto van Iara en ik, die ik altijd in mijn gewaad dicht bij me houd, ik ontvouwde het en hield het tegen mijn hart. Niemand mag aan mijn gezin komen, niemand. Ik heb al mijn liefde gegeven aan dit gezin, en als ik mezelf moet verwijderen om hen een goed leven te geven, het zij zo. Ik moet me voorbereiden. Iara, Xylona… het spijt me.
Deze laatste pagina werd verbrand aangetroffen.
