In de diepste schaduwen van Acorn Forest, waar het zonlicht slechts spaarzaam door het dichte bladerdak drong, baande Vuurmeester Martijn zich een weg. Gehuld in zijn kenmerkende rode tuniek met zwarte accenten, en zijn grijze mantel die hem tegen de elementen beschermde, leek hij bijna een deel van het kleurrijke woud zelf. Zijn zwarte laarzen lieten nauwelijks een spoor achter op het door mos bedekte pad.
Martijn was op een missie, een geheime opdracht vanuit Magical Triangle. Hij was op zoek naar een mysterieus artefact, waarvan Martijn ook niet precies wist waarvoor het diende. Ook hoe het er precies uitzag was voor hem een mysterie. Martijn was dan ook nog niet zeker of het hem wel zou lukken om dit object te vinden. Maar toch ging hij vol goede moed op weg.
De Vuurmeester was al dagen onderweg, gebruikmakend van de kaart die hij had meegekregen. De kaart gaf uiteraard niet een directe vindplaats, maar wel een richting om de zoektocht te beginnen. In zijn hand hield hij een fakkel, met een vlammend licht dat de duisternis verdreef en de contouren van het bos tot leven bracht. Maar de vlam was ook een hulpmiddel. Het vuur trok in de richting van het gene wat Martijn wilde vinden. Het was een spreuk die hij door de jaren heeft bedacht en ontwikkeld. De vlam wijst naar hetgeen wat de ziel het meest verlangt. Natuurlijk alleen als je intenties juist zijn anders word je niet de goede kant op gewezen. Ondanks dat het klaarlichte dag was, waren er door het dichte bladerdek vele donkere plekken zonder zonlicht waar de fakkel ook goed van pas kwam. De ruimte om hem heen werd gevuld door de aanwezigheid van de dieren uit het bos. Niet dat hij ze zag maar het spontane geritsel van bladeren en het gefluit van vogels zorgde voor een bijzonder orkest.
Terwijl hij dieper het bos in trok, kon Martijn het gevoel niet van zich afschudden dat hij werd bekeken. Het was een gevoel dat hem sinds het begin van zijn reis, enkele dagen geleden, vergezelde. Hij wist dat vele wezens in de magische wereld zowel vriend als vijand konden zijn, en dus hij was op zijn hoede. Maar niemand wist toch van deze geheime tocht?
Acorn Forest was een plaats van oude magie. Het was een wirwar van groene bomen en planten, waar het leven eeuwenoud was en iedere torenhoge boom een verhaal te vertellen had. Martijn wist dat ergens in dit labyrint van groen de aanwijzingen verborgen lagen die hij nodig had. Mysterieuze geheime objecten lieten zich immers niet zomaar vinden. Het zou dus een speurtocht zijn naar de mysteries van de magie zelf, een tocht die al zijn kennis, intuïtie en begrip van de magische wereld zou vragen.
Toen hij op een kleine open plek kwam, viel zijn oog op iets ongewoons. In de schors van een oude eik waren tekens gekerfd, tekens in een taal die hij niet kon ontcijferen. Ze leken te dansen in het flikkerende licht van zijn fakkel, hun betekenis hem nog onbekend. Zijn vingers streelde even over het reliëf van de tekens en hij sloot kort zijn ogen. Een kalm gevoel viel over hem heen en hij wist dat dit geen duistere magie was. Martijn haalde een klein notitieboekje tevoorschijn en begon de tekens zorgvuldig over te schrijven, wetende dat de sleutel tot hun betekenis ergens in de annalen van de magische wereld verborgen moest liggen. Immers: íemand zou de betekenis moeten hebben achtergelaten. Martijn voelde zich blij en opgelucht door zijn vondst. Tot zover had zijn vlam hem juist geleid.
Hij voelde een rilling over zijn rug lopen. Dit was meer dan alleen een toevallige ontdekking; het voelde als een boodschap die speciaal voor hem achtergelaten was. Maar door wie? Tot een aantal dagen geleden wist hij zelf nog niet eens dat hij deze reis zou begaan. Martijn wist dat hij de eerste stap had gezet op een pad vol geheimen en verborgen waarheden. De tekens waren mogelijk een fragment van een grotere puzzel, een puzzel die hem dichter bij het artefact zou brengen dat hij zocht. Met hernieuwde vastberadenheid vervolgde Martijn zijn tocht. Hij wist dat Acorn Forest slechts het begin was. Wat stond er beschreven? En zou dat leiden naar het artefact? Maar ook.. waar kwam het onbehaaglijke gevoel van bekeken worden vandaan? Vele vragen bekropen hem, maar voor nu was de ontdekking van de tekens in Acorn Forest een eerste, cruciale overwinning in zijn zoektocht.
Terwijl de nacht viel en de geluiden van het bos om hem heen een symfonie van het onbekende speelden, zette Vuurmeester Martijn zijn tent op tussen de bomen. Bijna onzichtbaar door de dichte begroeiing, verdween Martijn in zijn tent voor een goede nachtrust, op naar de volgende dag en het vervolg van zijn tocht.
