Iara Maris was net druk bezig in haar keukentje, terug getrokken in haar eigen hoofd en in haar herinneringen, toen ze achter haar een deur hoorde. Sterker nog, ze voelde een verandering in de energie in haar huis, alsof er een portaal werd geopend. Eerst schrok Iara, zeker na alle gebeurtenissen afgelopen zomer, maar ze wist dat haar huis goed beschermd was voor ongenodigde gasten. Deze gast had ze bewust uitgenodigd, tijdens de Magische Midweek van Magical Triangle: “Kom gerust langs als je er nood aan hebt, Sam. Ik denk dat we daar beiden vreugde van ervaren”.
Het was inderdaad Sam Moore, met een Burglars Bobbin in haar hand.
“Hallo professor”, begon Sam. Iara onderbrak haar, vertelde haar om haar Iara te noemen, waarop Sam glimlachte. “Iara… sorry voor mijn plotse komst. Ik kreeg zonet sterk het gevoel om langs te komen. Ik maak me erge zorgen om professor Benfolo…”.
Iara knikte instemmend. “Ik maak me ook zorgen, maar ik ken Benfolo. Hij weet wat hij doet… ik hou me daar aan vast”, zei Iara terwijl ze een pot theeblaadjes toonde. “Ik was net thee aan het uitkiezen om theeblaadjes te lezen. Het lijkt me dat jouw gevoel hier ook om vraagt. Wil je samen met mij thee drinken?”, vroeg Iara met een glimlach. Sam keek opgelucht Iara aan: “dat zou ik heel graag willen.”
Terwijl de zon vrolijk binnen scheen, keken Iara en Sam naar hun theekopje. Ze hadden zonet zwarte thee met citroen gedronken, en lazen nu de bodem van hun kopje. Beiden zagen ze mooie figuren in hun kopjes: klavertjes, eikels, een brug, een hoefijzer, klimop… Iara gaf aan dat dit allemaal symbolen zijn met een hoopvolle boodschap. Sam werd steeds hoopvoller, hoe meer ze haar kopje bekeek. “Betekent dit dat het goed met hem komt?”, vroeg Sam.
Iara staarde voor zich uit. “Het kan daar inderdaad op wijzen. Het ding met theeblaadjes, lezen, maar ook met tarotkaarten, is dat ze de toekomst niet voorspellen, maar onze inzicht geven. Ik denk dat onze theeblaadjes ons net de moed en kracht willen geven om hoopvol te blijven.”. Sam knikte instemmend: “ja, dat heb ik ook met mijn runestenen. Ze geven mij sterke boodschappen, maar soms is de kracht pas achteraf duidelijk. Maar ik voel me op dit moment wel meer gesterkt, dat is fijn. Over mijn runestenen gesproken… wil je ze samen met mij reinigen?”
Iara glimlachte. “Natuurlijk, Sam. Ik zou het een eer vinden.”
Rook kringelde uit de saliebundel die Iara had aangestoken. Deze wapperde Iara rondom de runeset van Sam, de stenen werden gezuiverd van oude energie en gesterkt voor toekomstig gebruik. De geur hielp ook Sam, ze voelde dat haar gedachten mee gezuiverd werden.
“Ik denk dat dit goed is. Ze voelen weer als nieuw aan”, zei Sam. Iara legde de bundel veilig weg, en keek Sam vragend aan. “We hadden hier geen tijd voor tijdens de Magische Midweek, maar heb je zin om samen wat boeken door te nemen? Ik heb een nieuw boek bemachtigd over runes…”. Sams ogen lichtten op. “Zeg dat dan eerder!”, riep ze uit, en haalde haar eigen boeken boven. De tijd liep gestaag verder, Iara’s katten kwamen even langs en gingen er toen weer op uit. Sam en Iara deelden kennis uit en haalden herinneringen op. Het was een fijne namiddag, voor beiden.
“Ik moet er weer eens vandoor”, zei Sam, “het was echt geweldig fijn vandaag. Dank je wel daarvoor.” Iara beaamde dit, en dankte Sam terug. “Je bent altijd welkom, Sam.”
Sam pakte haar tas weer in, en wuifde naar Iara terwijl haar Burglars Bobbin haar op pad stuurde. Iara bleef een tijdje nawuiven, tot ze grinnikte om zichzelf en hierop haar mantel en hoed pakte. Het was tijd voor een wandelingetje.
