Professor Johan Hendrik Elzevier liep nog steeds tussen de bomen van de Dwalende Woud. Moest hij nu linksaf, of toch rechtsaf. Of wellicht toch gewoon eerst twee stappen terug en dan weer een vooruit?
Met zijn ruime ervaring als Kruidenwetenaar, historicus en verbondenheid met alles wat leeft is er natuurlijk geen twijfel dat hij zijn pad zou vinden. Ook al staat het Dwalende Woud erom bekend dat wegen en paden snel verdwijnen, is het geluk en de magie altijd aan de zijde van de Professor.
Zijn toch bracht hem langs de diepe en verraderlijke Treurige moerassen in het Woud. Gelukkig konden de kruiden, de planten en de groene bladeren hem vertellen dat hij wel op de goede weg was. Johan maakte gebruik van ruime ervaring en een ritueel dat hem het zicht van de vogels in de wind gaf. Daardoor konden de windstromingen hem begeleiden op zijn pad naar de Lindenhorst. Zou hij dan toch op tijd aankomen?
