Geschiedenis

De Historie

van Magical Triangle

De Dromenwandelaar

Dumindan Rathna-moorty liep op zijn versleten sandalen de wereld rond. Deze Dromenwandelaar vertrouwde op zijn gevoel dat hem vanzelf de weg wees. Soms was een pad onbewandelbaar of voor anderen zelfs onbegaanbaar maar de Dromenwandelaar kwam altijd verder. Hij gaf zijn bezittingen weg; wanneer hij wist dat iemand iets nodig had. Hij wenste dat iedereen voor elkander open zou staan en hulp zou bieden wanneer dit nodig was. Voor hem was de wereld een prachtige bron van kracht waar je gebruik van kon maken. Alles om hem heen had een waarde, een doel en een eigen kracht. Hij liep niet door de natuur om deze te verstoren maar om het te ontmoeten; zich te laten verwelkomen door alles wat de natuur hem te bieden had.

Zijn kennis vergaarde hij door zijn reizen en ontmoetingen. Hij vertelde graag over zijn kijk op het leven en liet zich inspireren door verhalen van anderen. Iets te kunnen aannemen van anderen betekende voor hem rijkdom. Tijdens zijn wandelingen kwam hij erachter dat men zijn vertellingen inspirerend en leerzaam vond. Hierdoor geïnteresseerd begon hij ontmoetingen op drie plaatsen in het land.

Dit waren kleine cirkelgroepen waarin heksen en tovenaars samen kwamen en konden leren mét en ván elkaar. Een gelijke behandeling vond hij zeer belangrijk. Het bezit van meer kennis of geld betekende niet dat iemand een beter persoon was. Door voor elkaar open te staan kon eenieder, met een eigen kracht of talent, van elkaar leren.

De lessen werden in een grote kring gegeven; niemand stond voor de klas en niemand kon in status als ‘hoger’ gezien worden. De drie cirkelgroepen, drie dorpen, lagen in een bijna perfecte driehoek op afstand van elkaar. Zo kwam het dat de driehoekvorm, de grote kring en de drie cirkelgroepen de vorm van ‘Magical Triangle’ vormden.

Dumindan werd als dromer aanschouwd, ofwel ‘Dromenwandelaar’ genoemd, met zijn ideaalbeelden en zijn hoop. Eerst werd hij bekritiseerd door de mensen om hem heen maar door met iedereen in gesprek te gaan kwam er altijd voor beide partijen mooiere visies naar boven dan aanvankelijk de bedoeling was. Kritiek maakte plaats voor retoriek. Door discussies werden meningen tegenover en daarna naast elkaar gesteld om te kijken wat het beste was.

Mensen gingen zijn voorbeelden volgen. Op een gegeven moment werd de groep te groot om individueel te begeleiden. Zo kwam het dat er meerdere begeleiders kwamen die elk op hun eigen manier hun eigen verhalen vertelden.

Uiteindelijk werd de gemeenschap een hechte groep die zorg droeg voor educatie in de Magische Wereld om kennisverdieping te bieden en studenten tot krachtiger personen te maken. Tijden gingen voorbij, leermeesters kwamen en gingen.

Na een aantal jaren overleed Dumindan in stilte. Inmiddels waren er zoveel leermeester die de Triangle een warm hart toedroegen dat eerste Dromer, de Dromer van Toen, maar door enkele herdacht werd. Inmiddels waren de bijeenkomsten behoorlijk aangepast. Zo werden er meer kosten gemaakt en werden er bijdragen gevraagd voor de materialen die bij de lessen gebruikt werden. Alle lessen hadden steeds meer het karakter gekregen van een vast curriculum. De nobele kring, de vorm waarmee Dumindan ooit begonnen was, had nu een meer statische vorm gekregen. Inmiddels stond er ook en leermeester of professor, om zijn pupillen in de klas les te geven.

Eén van de weinige, bewaarde, oude vormen die bewaard zijn gebleven, is dat zowel jong als oud tegelijk samen komen om te leren mét en ván elkaar. Er zijn nog leermeesters en professoren die wel nog op de manier lesgeven zoals de Dromenwandelaar dat ooit deed. Tevens zijn er tegenwoordig meer en meer leerlingen en groepen leerlingen die teruggaan naar het denkbeeld en de manieren van Dumindan de Dromenwandelaar.

Hoewel de manieren altijd veranderen en het curriculum ook altijd aan verandering onderhevig is, blijft het hoogste goed van belang: het doorgeven van verhalen, van kennis en ervaringen van en met personen die hier geheel en al open voor staan.