Het Aftreden

van Professor Hector Pecus

Het Aftreden van Professor Hector Pecus

De man die al jaren bezig was met het uiten van zijn passie in de vorm van lesgeven, heeft vrijdag de dertiende zijn ambt neergelegd. De reden is dat zijn situatie nu te gevaarlijk werd waardoor hij bang was zichzelf te verliezen. Hoewel zijn collega’s het trieste nieuws zeer betreurden, begrepen ze zijn keuze.

Hector viel even stil, voordat hij zijn besluit kenbaar maakte: “Dan ga ik er vandoor”. “Zie ik je nog?” vroeg Benfolo met tranen in zijn ogen. Hector knikte. “Ik ga je missen,” voegde Benfolo er aan toe. “Ik jou ook man” en de twee omhelsden elkaar. Hector pakte zijn koffers en vertrok de duisternis in…

“Afgelopen jaar heb ik enorm lopen twijfelen,” begon Hector tijdens dit interview. Het was een jaar van vallen en opstaan voor hem. Hij wilde langs de ene kant zijn team met zijn vrienden niet in de steek laten, maar aan de andere kant vond hij het moeilijk om er vandoor te gaan. Het kwaad dat in het been van Hector schuilt is een groot gevaar voor iedereen. Een magisch systeem hield het allemaal in evenwicht, maar langzaam maar zeker voldoet het niet meer en zal de duisternis de overhand krijgen. Hector nam plaats in zijn lederen fauteuil en begon over vroeger.

“De nacht dat Benfolo, Athébaldus en ik al het kwaad uit de wereld wilden helpen, liep volledig mis. Door gebruik te maken van de ‘Orbulisk’, een magisch object dat Benfolo ontworpen had, konden we samen met een ritueel de kwade energieën naar ons toe trekken. Maar de Orbulisk was te klein en kon het niet aan. Wie had ooit gedacht dat er zoveel slechts in de wereld kon zijn? Het dreigde mis te gaan en ik besloot de Orbulisk kapot te trappen. Hij spatte in drieën uiteen, waarvan een deel in mijn been terecht kwam. Het mechanisme hield de kwade kracht in mijn been tegen. Athébaldus heeft mij die avond naar een portaal gebracht en Benfolo heeft de Orbulisk proberen mee te nemen. Het kwaad ging achter hem aan. Hij rende de heideveld af richting de bossen, een lichtflits volgde samen met een trilling en daar lag hij, oog in oog met de Nalhaué…”

Hector bleef even stil, slikte even en nam direct daarna een grote slok van zijn kruidenthee. “Althans zo vertelt Benfolo het altijd, ik was zelf bewusteloos.”.

De laatste vraag die wij hem stelden was dezelfde die Benfolo ook aan hem vroeg.  Hij knikte geruststellend.