Ernst Bruintjes

Ernst Bruintjes

De Bezwering Brouwer

Keteltje

‘Een ketel die vanzelf heet werd, dat was nog es een goede uitvinding’, zo dacht meneer Bruintjes toen hij opstond. Zijn huisje was maar klein, zijn keukentje nog kleiner. De muren en het dak waren van hout en stro waardoor het verwarmen van toverdranken nogal een gevaarlijke onderneming was, zeker voor iemand die zichzelf de ‘Bezwering Brouwer’ noemde. Hij pakte zijn perkamenten spreukenboek en begon spreuken uit te zoeken, te combineren en te wijzigen. Zijn handlettering was praktisch onleesbaar maar zeer doeltreffend. Na een aantal maanden had hij een perfecte combinatie van spreuken en bezweringen welke ervoor zorgde dat de ketel de ingrediënten kon verwarmen, zonder dat het gietijzer zelf heet werd.

Jammer genoeg heeft Bruintjes tijdens de eerste test al zijn notities en kladwerk in de zelf verwarmende ketel gegooid omdat hij niets anders voorhanden had. De ketel staat sindsdien rokend en puffend op de keukentafel.

Ideetje

Zijn ogen werden groot, zijn glimlach nog groter. “Dit was de dag van een grote verandering”. Zo dacht meneer Bruintjes toen hij een zelfgemaakte volkoren boterham dik belegde met sinaasappel marmelade. Hij liep naar de achterkant van zijn houten huisje en pakte een paar glazen vers houd potten met materialen erin en een oud lederen heuptasje. Zijn huisje was zeer klein, eigenlijk veel te klein om alles mooi en netjes op te slaan. Hij had gedroomd van een tas die alles bij zich kon houden, als een soort van opslag. bruintjes keek in zijn spreukenboek en ja hoor ergens stond een manier om een oude tas om te toveren tot een bag of holding. Helaas had hij niet alle ingrediënten en spreuken klaar, maar de Bezwering Brouwer wist daar wel raad mee en gebruikte gewoon goede alternatieven. Hij was we drie dagen bezig in zijn huisje en het was zeker geen gemakkelijke opgave. Maar uiteindelijk vond hij het wel welletjes, en met eigenlijk nog drie bladzijde aan handelingen te gaan, vond hij dat het tijd wat om de tas uit te proberen. Echter was de uitkomst niet naar zijn verwachting. Elke keer als hij er iets in stopte verdween het item gewoon. Hij stopte er diverse dingen in zoals zijn blauwe lederen schoenen, een gekke gele vilten hoed in de vorm van een vogel. Maar niets kwam terug, alles raakte weg, zelfs de gastendoekjes. De heer bruintjes had de laatste bladzijdes van het receptuur niet gelezen, wanneer je voortijdige stopte of andere handelingen deed. Kon het voorkomen dat er een Bag of Devouring zou ontstaan welke de items elders heen zou transporteren in plaats van opslaan. Immers kwam iets ergens vandaan of ging ergens naar toe….

Kijkkristal

Verlekkerd keek meneer Bruintjes door het raam van de antiek winkel. In het boetiekje lagen voorwerpen die voor sommige prullaria leek maar voor anderen een mooi gevoel of fijne herinnering gaven. Een drakenbenen mes met tekens, een schrijver met een zilveren nib en een paar mooie kettingen van hout en metaal hingen aan een kersenhouten standaard in de etalage. Waar Ernst Bruintjes vooral geïnteresseerd naar keek was een glazen bol op een messing voet, welke al maanden zijn aandacht trok. Hij opende zijn bruin lederen portefeuille, maar kwam al gauw tot de ontdekking dat hij veel te weinig geld had. Helaas was het binnenkort ook weer tijd om de pachtheer de huur te betalen. Meestal wist Bruintjes op de een of andere manier niet thuis te zijn, wat resulteerde in vier maanden huur achterstand. Hij besloot uiteindelijk de bol niet mee te nemen. Zijn filosofie was dat als de bol echt voor hem bedoelt was, hij wel zou blijven liggen. Immers had hij nog niet alle ingrediënten om de glazenbol tot Kijkkristal te maken.

Verklikklok

Het bordeaux rode puntmutsje had als uiteinde een kwast van gouddraad en franje. Het hing schuin over een veel te kleine hoedenkop. Meneer Bruintjes deed het altijd op zijn hoofd wanneer hij naar buiten ging, anders voelde het zo kaal aan op zijn bolletje. Dit deed hij al van jongs af aan, ook toen er nog een flinke bos met haar op zijn hoofd zat. Zijn zus Ydrin plaagde hem er altijd mee, maar tegenwoordig spreken ze elkaar niet meer. Het enige wat hem in contact zou kunnen brengen was een kijkkristal. Ernst keek op een klokje tussen de glazenflesjes en potjes met ingrediënten. Op het eerste gezicht leek het een ouderwets kitscherig dingetje met cijfers uit een andere wereld. Echter was dit klokje niet om de normale tijd aan te duiden, dit klokje gaf precies aan wanneer het tijd was dat de pachtheer voor de deur stond. Elke keer kwam deze man precies op dezelfde tijd, en wist Bruintjes hem te ontvluchten. Hij had niet veel tijd meer, dus vlug liep hij naar zijn patchwork jas en trok het aan, zette zijn hoedje op en liep naar de deur. Zijn gezicht verbleekte toen hij de deur opende en de pachtheer zag staan die net op de deur wilde kloppen. Het duurde even voordat beide heren deze onverwachte situatie een plaats in hun hoofd konden geven. Ze hadden niet verwacht elkaar te treffen. De pachtheer keek meneer bruintjes koeltjes aan. “ vier maanden, Bruintjes… vier”…..

Belofte

Heel kort kneep hij zijn ogen toe, waardoor er razendsnel allemaal gedachtes door zijn hoofd raasden. De pachtheer keek Bruintjes nors aan terwijl een stamelende man op zijn woorden probeerde te komen. In een mum van tijd kwam de Bezwering Brouwer op een ultieme smoes. Hij griste een lichtblauwe knoop van zijn jas, nam de hand van de pachtheer en stopte hem met een blik betekenis volle blik in de hand van de verbaasde man. Ernst mompelde wat onverstaanbare dingen terwijl met diverse handgebaren over het hoofd van de pachtheer bewoog. Zelf voor een magisch persoon was dit een vrij vreemd aanzicht. Met een diepe stem zei meneer Bruintjes “De knoop staat voor een verbinding die wij aangaan, U zult nu met lege handen vertrekken, maar kom over een maand terug en ik zal uw het dubbele betaald krijgen”. Daarna vertelde hij met zijn eigen stem, dat deze speciale bezwering alleen zou uitkomen wanneer de pachtheer direct zou vertrekken. Terwijl de Pachtheer ietwat verbaasd weer wegliep, sloot Ernst zijn deur. Hij keek nog even door het glas in lood ruitje om te zien of er niemand meer was en zakte in één. Hoe had hij deze belofte kunnen doen?

Bezoek

Daar zat hij dan, lamgeslagen op de oud lederen sofa. De bank had zijn beste tijd gehad want er waren overal slijtage plekken zichtbaar. De man keek treurig naar beneden. Wat moest hij doen, wat kon hij doen? De list van de knoop zou hem enkel tijd geven, maar de belofte voor een nog hoger huurloon kon hij niet waarmaken en daar kon geen eerlijke magie bij helpen. Hij keek op en besefte dat hij een hele dag op zijn bank had gezeten, want buiten was het al aardig donker. Bruintjes liep naar een ketel die van zelf iets aan het roeren was, keek erin en besloot dat het roerei een prima lunch en diner in één kon zijn. Hij pakte uit een van de keukenkastjes een homp speltbrood en begon het aan stukken te snijden. Bij de voordeur in de woonkamer kwam er een tikkend geluid. Het viel Bruintjes niet op terwijl hij uit een bruin apothekersflesje dat tussen de reageerbuisjes stond, een aantal vijgen haalde en uitsmeerde op brood. Plots werd er harder gebonsd op de deur. Ernst schrok op, liep naar de deur, en zette snel zijn mutsje op zijn hoofd. Wie kon dat zijn, zo laat in de avond?

Opdracht

Toen Bruintjes de deur half open deed nam de persoon de gelegenheid om direct bij hem binnen te stappen. Het was een lang figuur, gehuld in een donkere mantel met kap over zijn hoofd. Ernst vroeg wat hij kwam doen en wat de man van hem wilde. Een vervreemde stem klonk in het hoofd van Ernst, alsof het van een ander deel van de wereld kwam. De man toonde een flesje met witgrijs poeder. Ernst schrok, want in dat flesje zaten botresten van Flamidia Burns, een leerling. De vileine stem sprak verder alsof het de normaalste zaak van de wereld was. “Haar offer was puur en nodig voor het grotere geheel” beweerde hij. De Bezwering Brouwer kreeg de opdracht om met deze botresten een uiterst moeilijk brouwsel te maken. Hypnodust was iets dat uit de westelijke deel van de wereld kwam en enkel door Bezwering Brouwers te maken. De in duister gehulde persoon pakte een lederen geldbuidel uit zijn borstzak en even was er een soort ketting te zien met een smeedijzeren amulet in de vorm van een ramskop. De zak met geld was voldoende om de aflossing van de huur mee te betalen en nog meer dan dat. Ernst kon hiermee een kijkkristal kopen en zo zijn zus weer zien. Hij sloot zijn ogen, opende ze en was in een totaal andere kamer. Nu een aantal jaar later, met tegenover hem een tweetal personen in grijs pak. Beide heren zaten met een notitieblok en luisterden aandachtig naar het verhaal dat meneer Bruintjes vertelde. Een van de mannen van het Magisch Uniment zei, toen bruintjes klaar was met het verhaal; “na al die jaren, we hadden niets door en gewoon onder ons neus gebeurd’…