Een baardig einde

Een baardig einde

Persbericht

Het trieste einde van Narcistico Famoso onthuld?

“Een baardig einde, dat is wat hij altijd wilde!”

Dakota- April ’18- door onze redacteur Appodocius Blabber.

De heer Narcistico Famoso behoeft enkel en alleen nog in de MagNie-wereld tekst en uitleg. Wie kent niet zijn fameuze omzwervingen? Onze eigen redacteur Appodocius Blabber neemt u mee in zowel de scabreuze als fameuze ontdekkingen van Narcistico Famoso en laat zien dat zijn laatste exploratie niet zo scabreus was als de MagNie wel dachten.

Wie u het ook vraagt, eenieder kent Famoso. Punt. Uit. Maar niemand kent zijn oorsprong, familie of vrienden. Het clichématige beeld van de rondzwervende eenling die eeuwig op zoek is naar primeurs komt te berde. Ondergetekende heeft Famoso nooit persoonlijk gekend. Maar tijdens een recent tripje door Dakota, Verenigde Staten, werden de verwoede ondernemingen van Famoso eens te meer duidelijk. Daar is namelijk El  Libro Famoso gevonden: een dagboek dat decennia beslaat waarin Famoso zijn eigen reizen beschrijft. Veelal nonsens.

Area 51 bestempelde hij als het eenenvijftigste perceel van een reuzenspa, Stonehenge kenmerkte zich volgens Famoso als een gigantisch dominospel ‘voor goden’ en de Nazcalijnen schreef hij toe aan zijn eigen ‘woede om te tekenen.’ Zelfs de MagNie-wereld wist door middel van c14-datering deze theorie te ontkrachten.

Het dagboek van Famoso stond vol met wilde theorieën en lukrake raadsels omtrent de mysteriën der aarde, geen ervan was waar. Waar Famoso zich ook bevond, hij vond niet meer dan spot en hoon.

Tijdens zijn drieënzestigste levensjaar belandde Famoso in Dakota. Een tijdlang zwoer hij een nomadisch eenzaam bestaan af en begaf zich onder de Ihanktonwan, de Yankton Sioux-indianen, niet wetende dat hij in hun gezelschap gedwongen werd om nomadisch rond te reizen. De Yankton leidden een nomadisch bestaan en op elke grasvlakte werden weer dezelfde verhalen verteld, waaronder die van de ‘magische Witte Buffel.’ Deze buffel zou religieus significant zijn voor de Yankton en geschoten worden voor medische doeleinden. De Witte Buffel was nu enkel en alleen nog ‘stuff of legends.’ De reizen boden Famoso voordelen: gedetailleerd hield hij een overzicht bij van zeldzame lokale ingrediënten voor brouwsels. Famoso had gemerkt dat de Yankton geen tot weinig gezichtsbeharing hadden en vond dit een ideale kans om zijn magische ijver toe te passen. Hij beschrijft zijn dialoog met opperhoofd Chief of Staff HooHoo:

“Surely”, zo zei hij tegen het opperhoofd, “surely you must be wanting to sport a beard or moustache! In your quarrels with other tribes and people, a beard looks so much more ferocious!” terwijl hij met zijn eigen grijsblonde lokken schudde. Het opperhoofd knikte, waarbij zijn verentooi statig heen en weer bewoog.

“I will brew a potion so powerful that you can build your Tipi’s with your own hair!” Het opperhoofd knikte. “Do you grant me permission to dwell amongst you people and test the potion?” Het opperhoofd knikte. “Thank you!” Het opperhoofd knikte. Famoso wist niet dat HooHoo het Opperhoofd geen Engels sprak en last had van een ziekte die de MagNie als Parkinson bestempelen.

Dag na dag en week na week mengde Famoso zijn drank. Maar hoe zeer hij ook probeerde om HooHoo’s baard te doen groeien, meer dan een paar haren kwamen niet tevoorschijn op Chief’s bovenlip. Narcistische Narcistico kon niet eens bedenken dat zijn ontdekkingen en brouwsels wel eens gebaseerd konden zijn op pure grootheidswaanzin en niet op Magische Wetenschap.

Wat Famoso niet wist was dat de Yankton erom bekend stonden elk haartje van hun lichaam te verwijderen. Beharing was geen onderdeel van hun standaard uiterlijk. Deels genetisch en deels traditioneel werd ervoor gezorgd dat het middel van Famoso ’s nachts geen uitwerking kon hebben. Zo was hun traditie.

Famoso was echter wél overtuigd van het feit dat zijn middel werkte en besloot het inmiddels krachtige haargroeimiddel op zichzelf te testen, om van nabij de effecten te kunnen boekstaven.

De volgende ochtend gebeurde het onvoorstelbare. Wat voor de Yankton al sinds mensenheugenis niets meer was dan een legende, een verhaal, een sprookje voor het kampvuur, was nu werkelijkheid geworden. Te midden van het Yankton-kamp, voor de tent van Chief of Staff HooHoo stond een Witte Buffel! De Yankton-jagers benaderden het dier voorzichtig en eerbiedig. Zij begaven zich in een cirkel om de buffel, zongen een stil lied en stuurden de buffel naar de eeuwige jachtvelden. Eindelijk kon de Yankton-medicijnman het heilzame effect van Witte Buffelbotten toepassen op de stam.